حواسم نبود داشتند داربست می بستند

امروز پرده های مشکی را هم آویز کردند

دلم لرزید،یادم نمیاد چرا،هان یادم آمد

لحظه ای در ظلمت پرده ها  کویر لب ها ، تیرگی آسمان ، بی تابی های کودکانه ، درد و دل اشک ها و سینه های تنگ را دیدم

خوش به حالم ، چه خیال آشنایی

فیروزه دستم برق زد

دلم آرا گرفت ، دوباره نمازم قضا نمی شود ، امسال به یکی از آرزوهایم می رسم

دلشوره نذرم مرا هوایی می کند

چشم هایم گرم شد ، بغض...

 ==========================

پی نوشت:10 روز برای خودم می مانم،برای خودم رها می شوم ؛

چه خوب نه؟